উৰণীয়া হাতী

এসময়ত হাতীবিলাকৰ চাৰিখন বৃহত্‍ ডেউকা আছিল আৰু সিহঁতে উৰি ফুৰিব পাৰিছিল। ঈশ্বৰেও এনে এটা হাতীৰ পিঠিতে উঠি ফুৰিছিল। পৃথিৱীখন সৃষ্টি নোহোৱালৈ আৰু পৃথিৱীত মানুহে কাম কৰিব নোলোৱালৈকে এনেদৰে চলিছিল আৰু সকলো ঠিকেই আছিল। হাতীবোৰে ইফালে-সিফালে উৰি ফুৰোঁতে খুব হাই-ঊৰুমি কৰিছিল আৰু সেয়ে আন সকলোৱে ঈশ্বৰৰ ওচৰত ইয়াকে লৈ আপত্তি কৰিবলৈ ধৰিলে। অৱশেষত ঈশ্বৰে এই সমস্যা সমাধানৰ বাবে চিন্তা কৰিলে। এদিন ঈশ্বৰে হাতীবোৰক ভোজ-ভাতলৈ নিমন্ত্ৰণ জনালে। হাতীবোৰে ডিঙিলৈকে পেট পূৰাই খালে আৰু ভাগৰত টোপনি গ’ল। এই সুযোগতে ঈশ্বৰে হাতীবোৰৰ ডেউকাকেইখন কাটি পেলালে। সেই সময়ত ময়ূৰৰ ডেউকা নাছিল, গতিকে দুখন ডেউকা ময়ূৰক দি দিলে। আনহাতে, সেইকালত কলগছৰ পাত নাছিল। গতিকে আন দুখন ডেউকা কলগছক দিলে। সেয়ে কলগছৰ পাতবোৰ ইমান ডাঙৰ।